"Η ζωή της Σοφίας κάθε άλλο παρά συνηθισμένη είναι. Είναι νέα, ωραία, έξυπνη κι όμως το τελευταίο πράγμα που σκέφτεται είναι ο εαυτός της. Περισσότερο γι' αυτήν, έχει σημασία να βοηθήσει τα δύο της αδέλφια: το ναρκομανή Κώστα και τον ομοφιλόφυλο Θάνο.
Τ' αδέρφια της Σοφίας γίνονται τα είδωλά της, «ψορώντας» ένα αγκάθινο στεψάνι, «ψτιαγμένο» απ' τα πραγματικά γεγονότα της ζωής.
Άνθρωποι σαν τη Σοψία είναι σπάνοι... Φυσικά αυτό το αψήνω στην κρίση σας. Ο Θάνος, ο Κώστας, η μάνα, ο πατέρας παλεύουν ακόμη «μέχρι σήμερα», χαμένοι μέσα στο πλήθος... Επειδή άρχισα να νιώθω και ν' ακούω τον παλμό των ηρώων μου, επειδή άρχισα να τους γνωρίζω καλύτερα, σταμάτησα να γράψω... έτσι απότομα. Συγχωρέστε με.
"