"Πέτρoς: (ένοχα) Μάνα, ζηλεύω την τύχη του αδελφού μου που σε έχει κάτω από το σταυρό του να θρηνείς. Και της αδελφής μου, που ο Ισμέτ τη ζύγισε σαν το πιο καφτό καρφί για την καρδιά του κύρη μας. Σ΄όλη μου τη ζωή, θα σέρνω το πόδι μου, σακατεμένος. Δαίμονες κρατούν τη γυναίκα και τις κόρες μου, μακριά. Κι ούτ΄ ένα κλάμα σου δεν περίσσεψε για μένα.
Μάνα: Σώπα, γιε μου, βλασφημείς! Δεν υπάρχει χώρος για μένα δίπλα σου σ΄αυτό το μαρμαρένιο αλώνι. Μόνος σου θα παλέψεις τους δαίμονές σου και μόνος σου μια μέρα θα τους αλυσοδέψεις. Κι όταν τις νύχτες, τα μουγκρητά και οι αλυσίδες τους θα σου ταράζουν τον ύπνο, παρηγοριά σου το χέρι της Γυναικός δίπλα σου, να σου σκουπίζει από το μέτωπο τον ίδρωτα της πάλης. Κουφός στο δικό της σπαραγμό!
"